Niepełnosprawność nie jest jednorodnym zaburzeniem. Oprócz podziału na niepełnosprawność fizyczną i intelektualną możemy wyróżnić także różne stopnie niepełnosprawności.
W przypadku upośledzenia umysłowego możemy wyróżnić cztery stopnie upośledzenia, w zależności od ilorazu inteligencji.
Osoby z lekkim stopniem upośledzenia mają poziom intelektualny charakterystyczny dla 12 roku życia. Lekki stopień niepełnosprawności pozwala na samodzielność i zaradność społeczną, jednak osoby takie nie powinny wykonywać zadań, które wymagają podejmowania decyzji, gdyż nie osiągnęły one etapu myślenia abstrakcyjnego. Mogą jednak dobrze funkcjonować w życiu rodzinnym. W przypadku tego stopnia niepełnosprawności, do 12 roku życia nie widać różnic rozwojowych.
Osoby o upośledzeniu umysłowym w stopniu umiarkowanym funkcjonują intelektualnie na poziomie 9 roku życia. U dzieci, w okresie przedszkolnym, istnieją wtedy trudności z nabywaniem reguł społecznych, takich jak lojalność i współdziałanie, a także niezręczność fizyczna i powolny rozwój motoryczny. Poza tymi symptomami, rozwój do 9 roku życia przebiega normalnie. Osoby z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności mogą nabywać umiejętności samoobsługowe, nie gubią się też w dobrze sobie znanym terenie, mogą także podejmować pracę w zakładach pracy chronionej. Nie powinny natomiast zakładać rodziny.
Upośledzenie w stopniu znacznym sprawia, że osoba nim dotknięta pozostaje w rozwoju na poziomie dziecka sześcioletniego. Opóźnienia w rozwoju psychofizycznym zauważa się zwykle w okresie 4-5 roku życia. Osoby te mogą opanować czynności samoobsługowe, a przy stałej opiece innej osoby, mogą także wyuczyć się czynności domowych. Nie są jednak zdolne do wyuczenia się zawodu, jednak mogą podejmować prace, które nie wymagają kwalifikacji.
Najcięższym przypadkiem upośledzenia umysłowego jest upośledzenie w stopniu głębokim. Osoby, u których orzeczono właśnie taki stopień niepełnosprawności, pozostają na poziomie funkcjonowania odpowiadającemu charakterystycznemu dla 3 roku życia. Opanowują one jedynie najprostsze czynności samoobsługowe i wymagają stałej opieki instytucjonalnej.